Bundan yer misin?

Hem çok bağlanırım, hem kaçarım ben. Birinde çok fazla kalamam ben. Yalan değil, ömür boyu sürecek bağlar pek kuramam.. Kafamın attığı yerde zor olsa da giderim ben.. Bir senden gidemedim, bir sende kaldım ben. Bir tek sen diye direttim. Git dedin gitmedim.. Gittin, peşinden geldim. Çünkü sen buna değersin.. Yanlış anlama.. Bu bir lütuf değil, olsa olsa itiraf belki.. Yani diyorum ki, ben çok sevdim seni..

“I don’t wanna hurt you baby, I don’t wanna hurt you darling.. We just need to carry on.. “

Tam olarak bu söylemek istediğim.. Artık ne seni kırmak istiyorum ne de kendimi.. Artık ne ben çekip gitmek istiyorum ne de senin beni bırakıp gitmeni.. Düşündüm de.. uzun zamandır en çok seni kaybetmekten korkuyorum ben.. En çok seni üzmekten, en çok seni incitmekten. 

Ben bıraktım artık kendimle savaşmayı, seni sevmediğim yalanını.. 

Çünkü en çok seni sevdim ben. Ve artık yanıma alıp kalbimi, bir kenara bıraktım aklımı… :) 

(Source: animatur, via parhesia)

Her şeyi uğruna yaptığın tek bir kişi vardır.. O’nun için ne yaparsan yap seni mutlu eder..

Sırf o seviyor diye kırmızı oje sürersin ya hani? O’ndan bahsediyorum işte..

O’nun istediği en ufak bir şeyi yapmak bile mutlu eder seni.. Ya da bir an gülümsesin diye bir anda komedyen kesilirsin.. İşte öyle garip bir şey..

yani.. 

“It’s you, it’s you, it’s all for you
Everything I do
I tell you all the time
Heaven is a place on earth with you
Tell me all the things you want to do
I heard that you like the bad girls
Honey, is that true?
It’s better than I ever even knew
They say that the world was built for two
Only worth living if somebody is loving you
Baby now you do..”

Mutlu olmak için bazen gerçekten hiç arkaya bakmamak gerekiyor. Geçmişe dönüp baktığında, o gün canını acıtan şey, bugün hala acıtabiliyorsa hiç bakmamalı. Zor olsa da, hiç yaşanmamış gibi davranmalı. Yoksa unutmak da zor, affetmek de.. Hem kendini, hem başkalarını.. 

Hem derler ki “arkana bakarak yürürsen, önündeki taşı görmez, takılır düşersin”.. 

Şimdi düşmek istemiyorum.. Şimdi düşersem, yeni bir iz daha eklerim dizlerime.. Ve her eklenen iz, başka bir anı kazır beynime..

Bugünden itibaren bakmamalıyım arkama.. Belki de ufacık bir yardımla.. 

stereomono:

Kahve hazırsa fon müziği de hazır. 

if you have a cup of coffee, music is ready.

Morrissey, Let Me Kiss You

Bazılarına göre çok katıdır kalbin. En ufak bir yanlışı bile kolay kolay affedemeyenlerdensindir. İnsanları çabuk silersin. Ama sonra biri çıkar karşına.. Ne yanlış yapsa affedersin. O daha özür dileyip açıklama bile yapmadan sen çoktan onun yerine affettirici sebepleri sıralarsın önüne. Ve o daha “affet” demeden affedersin.

En ufak bir kinin olamaz ona karşı. Ama hep bir kırıklık kalır kalbinin bir yerinde. Onun yanında hep unutursun da sonra yalnız başına kalıp da anımsadığında olanları bir sızı olur. Ama o an bile hemen kovalarsın kötü düşünceleri ve affedersin.

Kimine göre yanlıştır bu.. Kimininse doğrusudur..

Evet bir çifte standarttan söz etmek mümkün. Ona gösterdiğin affediciliğin onda birini başkalarına göstermediğin için yargılanırsın. Ama kimin umrunda..

Bu ayrıcalığı o veya bu şekilde vermişsin ona.. Geçmiş olsun. 

Hayat nasıl bazılarına torpil geçiyorsa bu da öyle bir şey işte.. Hadi bu da senin torpilin olsun. :) 

“I came all this way.. just to say I was passing by I’ve never seen you look this good that is; from outside”

Bazen çok minik bir şeye kırılırsın.. Minik derken, karşındakine göre minik, senin kalbini ezecek kadar büyük bir şeye.. Sonra bir bakmışsın bir gram uyku kalmamış.. Çıkıp yürümek istersin gecenin 3’ünde 5’inde.. İyi de gelir aslında.. Sokakların sessizliği, havanın serinliği toparlar seni.. Sonra oradan geçersin… Ve bir şarkı takarsın kulağına.. Gözünden bir damla yaş düşer.. Geçer.. (mi acaba?) 

  Hani küçüklüğümüzün bir evresi vardır ölümü tanımadığımız.. Bende o devre oldukça kısa sürmüştü.. Çok sevdiğim bir yakınımızın gidişiyle tanıştım ölümle.. Önce algılayamadım.. Nereye gitti ki? dedim.. Sonra zamanla dank etti gidenlerin bir daha geri gelmeyeceği. Ölüp gidenlerin nereye gittiğini çözmeye çalıştım uzun zaman. Çünkü korkuyordum.. Sevdiklerim çekip gidecek, anneannem gidecek diye..

Anneanneme sarılıp uyumayı zaten çok severdim de bir başka sarılıyordum artık. Elini bırakmıyordum uyurken.. Uyanıp uyanıp kontrol ediyordum.. Çünkü o küçücük aklımla anneannemin elini tutarsam, o öldüğünde beni de götürür sanıyordum.. Ne saçma değil mi? Ama buna inanmak korkumu hafifletiyordu işte.. Çocuk aklı ne yaparsın?..

Sonra büyüdüm.. ve işlerin öyle yürümediğini anladım. Bunu anlamak tabii ki üzdü beni.. Bu sefer de o gün hiç gelmeyecekmiş gibi yapmaya başladım. Anneanneciğim ölümden her bahsettiğinde ağladım, o da “tamam, söz ben ölmeyeceğim. sen istemiyorsan gitmeyeceğim..” dedi.. 

Sonra bir gün anneannem hastalandı..Bu sefer diğerlerinden farklıydı biliyordum ama kendimi susturuyordum.. Onu hastaneye götürürken çaresiz gözlerle bana bakıp “nereye götürüyorlar beni?” dediği an anladım… 

O hastanedeyken, iyileşmesi için dua ederken beklemek zordu.. Bir gün içime bir ateş düştü.. koşarak gittim yanına.. “Artık gitmek istiyorum” diyordu.. Ağlamaktan başka bir şey yapamıyordum.. 

Ve bundan 2 gün sonra, yani 29 Aralık günü ben hiç bir şeyden habersiz iş çıkışı arkadaşlarımla otururken geliyor haber.. “O gitti” diyorlar.. “Yalan söylüyorsunuz” diyorum.. Yalan olmadığını görünce “öldürün beni” diyorum.. O da olmuyor..

Sonunda elde edebildiğim tek şey onun cansız bedenini öpüp vedalaşmak oluyor..

Sonrası ise.. boşver..

Şimdi 1 sene oldu meleğim, anneannem gideli.. Öyle çok şey oldu ki o gittiğinden beri.. Şimdi çıkıp gelse, anlatsam ona büyüdüğümü, adam olduğumu.. Çünkü hep bunu görmek istedi.. 

Ama biliyorum bir gün her şey bittiğinde.. Yanına gelip anlatacağım keyifle.. 

Canım anneannem.. seni tarif edemeyeceğim kadar çok seviyorum.. Huzur içinde uyu.. 

Suitcase - Bir Tek Sen Yoksun

http://fizy.com/#s/1ah71p

p.s: Deniz Özberk’e bu parça için çok teşekkür ederim…